|
شب رفت و از شمع سحر شیون بر آمد
مه رفت و بلبل مرد و باران چون غم آمد
این فاصله حکمش تن پروانه ای بود
پر میکشید و گل ندید ، دیگر نیامد
گردی ز راه حامیان یکدم نیاشفت
عطری ز آن مست خرامان هم نیامد
از مهر آن قرمزوش بی مثلِ سرمست
آه از نهاد پیر این بستان بر آمد
وز این فراغ دل کُش صد خانمان سوز
ضجه ز قلب سنگ بی قلبان برآمد
یک شاخ گل از باغبان رنجید و اشکش
چون تیر آتش بر دل این مرده آمد
بر بام کوهی یک عقاب ، تنها نشسته است
چشمش به کوهی دیگر و عمرش سر آمد
در دام این اوجِ سراسر برف سوزان
بانگی نداها زد ، طنینی بر نیامد
پرکش برو کین آشیان مدفون درد است
بالی بزن در ماتم ار شادی نیاید
گلگونه گیسو شبت ای جان جانان !
گردی ز گور عاشقان بر این تن آورد
گر هر دو دیده در فلک در خون بگردم
آهی صبا وش از لب جانان نیاید
کِی باشد آن روزی که بر خاکم نشیند
مجنون و مستان گویمش جان بر تن آمد
یکدم به دل دوری زتو ای گل ندیدم
مهرت اگر بخشم به عالم خون در آید ...
من در تو خود را دیده ام ای شاه خوبان !
مسکین اگر ، شاهم مرا ترشی نشاید
سر بر که گردانیده ای ؟ مهرت گناهش
بوفی پی لبخندت از شاخی سر آمد
عمرش چو خوابی بود و لبخندت مسیحا
هر مرده جان دادی و او را دم نیامد ...
آن بوفِ آتش دل که از شوقت به دیدار
پرها کشید از قلب تو سوی تو آمد
بر سینه توفان و تقدیر و قضا تاخت
آهی ز خاک عاشقانِ پرپر آمد
ترسم که این شب را گلش هرگز نبیند
صبحی دمد مرغی به خاکی خفته آید
نامی بر این سردر بماند و عابری رفت ...
یادش کنید ار عاشقید ، او پاسخ آرد
نام گلش تا صبح هر فردای دنیا
مشکل گشاتان باد ! ازو این بس برآید
شوری برانگیزد در این دلهای پر درد
جانی به جانان آرد و چون مرحم آید
بر کوی هر میخانه و مستِ غریبی
بانگ " اَلا ای گل کجایی" ها برآید
باشد که در خاکم کنارم بینمت باز
زین کفر ، جان از لب ایمان درآید
من خفته در خاک خوانمت ، صد زنده در درد
چشمم به صبحت خیره گردد ، شب سرآید
مجنون شود " روح " و بجوید از منم حق
با خنده گویم حق منم ! گر حق بر آید ...
کم کن ز بار محنتم ای چرخ گردون !
صد ره اگر دادی مرا بی جان نشاید ...
این تحفه را خواهم که بر سنگم نویسند
غمنامه گلسا رها دیگر سر آمد ...
ر.رها
|
